هميشه تهش به این میرسم که راه حل آموزشه...

جملاتی از دکتر محمود تلخابی:

** برای تربیت فرزندانتان هیچ کاری نکنید، جز اینکه خودتان را بهتر کنید.

**بالاترین سطح رشد زمانی هست که فرد به خودکنترلی برسه.

**مربی ها یعنی والدین و معلمان باید تلاش کنند ، دانش آموزان را به سمت خودکنترلی سوق دهند ، نه اینکه بخواهند آن ها را از بیرون کنترل کنند.

**و یک سوال! آیا با وجود روش های غلط در مدارس باید فرزندان را در محیط ویژه و خاصی قرار داد تا تحصیل کنند؟ و آن ها را به مدرسه نفرستاد؟!

جواب خیر است، والدین می خواهند آن کودک را برای کدام جامعه،(من میگم برای کدام سیاره) میخواهند آماده کنند؟! مدارس باید به سمتی پیش روند که شبیه خانه باشند ، این یعنی محیطی که فرد در آن احساس امنیت، آرامش دارد فرصت و حق اظهار نظر، تجربه کردن، آزمودن ایده ها، دوستی و محبت، و... را دارد.

** جامعه ی ما در گذشته که کوچه و محله ها ، معنای بیشتری داشتند، و بچه ها در محله ها حضور داشتند، فرصتی بودند برای یادگیری در محیط واقعی!!! آموزش زمانی موفق تر است که در محیط واقعی انجام شود نه در محیط مصنوعی شبیه سازی شده...

حرفای خودم:

یاد درسایی که استادامون تو دانشگاه میگفتن افتادم... کم از این صحبت ها نشنیدم... به نظرم این حرف ها خیلی کمال گرایانه ست... و ایده آله و رسیدن بهش سخته...شایدم محاله...

چون کجاست راه حل؟ کجاست راهنما؟ میگن باید فلان باشد... نمیان بگن خوب چطور میشه که یک آدم به خود کنترلی می رسد؟!

یا مثلا خیلی از مسائل هم خارج از کنترله ، بله ایده آل این هست که کل جامعه جایی باشه برای آموزش و یادگیری، يا دیدگاه والدین فلان جور باشه... ولی در عمل نیست...

تنها راه حلش آموزش و فرهنگ سازیه...

+: علوم شناختی, تربیت